کتابت

اگر روزی رسد دستم که داد از تو بستانم

دلم گرفته ای دوست هوای گری با من

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار / که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند

وسیــع باش و تنـــها و سـر به زیــر و سخـــت

در کوی ما شکسته دلی میخرند و بس

چون دید كه نور چشم خود ساختمش...رنجید و چو اشك از نظر انداخت مرا.

يک دست جام باده و يک دست زلف يار رقصي چنين ميانه ي ميدانم آرزوست

ای جان فدای آنکه دلش با زبان یکیست

گرچه از شش جهت دچار توام - باز بیتاب و بی قرار توام

بیچاره ی دچار تو را چاره جز تو نیست - چون مرگ ، ناگزیری و تدبیر تو محال

ای همچو شعر حافظ و تفسیر مثنوی - شرح تو غیرممکن و تفسیر تو محال

می خواهمت چنانکه که شب خسته خواب را - می جویمت چنانکه لب تشنه آب را

خدا کند تو بیایی

بیا بگشای در ،دلتنگم

بیا بگشای در ،دلتنگم

خنک ان قمار بازی که بباخت آنچه بودش

تو دل با خویشتن داری چه دانی حال شیدایی

پشت هیچستانم !...

مهربانی کی‌ سرامد ،شهریاران را چه شد

• 
  

نه هر که چهره برفروخت دلبری داند...

لب سرچشمه ای و طرف جوئی - نم اشکی و با خود گفتگویی

کجاست اهل دلی تا که شرح غصه دهم- که دل چه میکشد از روگار هجرانش

افسوس که دلبر پسندیده برفت...

بیا که قصر امل سخت سست بنیان است...

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم ...

ای که دستت میرسد کاری بکن- از درون خستگان اندیشه کن

آغاز

 رفتم به سوی کاغذ با کوزه ای پر از مرکب و عشقی از قلم و چند بیتی از شاهنامه تا آغاز کنم رزمی دوباره در صفحه دل و حال دلی که می لرزد

 ، قلبی که می تپد و چشمی که به کاغذ خیره گشته و اندیشه ای که به فکر فرو رفته است...
این عشق هر دم جان تازه ای می گیرد و خوشنویس به صفحه رزم هجوم می برد و حماسه آغاز می شود....
لذت را در چشمان خطاط باید جست ، لحظه ای که این رزم را تماشاگر است...